آرشیو مرداد ماه 1395

در فرآيند كمپوست سازي، شوينده هاي هوا (Air Washer) مي توانند بخار آمونياك را از بين ببرند اما اين شوينده ها، درمورد همه آلاينده ها، كارآمد نيستند. از طرفي ديگر در صورت استفاده از آب براي جذب و حذف مواد توليد كننده بو، آب به صورت اشباع در آمده و ديگر نمي تواند مواد بودار بيشتري را جذب كند. يك روش براي حذف يا كاهش قابل ملاحظه بو در فرآيند كمپوست سازي، استفاده از فيلترهاي زيستي (Biofilter) است.

بيوفيلتر چيست؟

بيوفيلتراسيون يكي از مهم ترين فرآيندهايي است كه براي كنترل بو از روي مواد بودار مثل زغال چوب و كمپوست، تركيبات آلي فرار، سولفيد هيدروژن و آمونياك استفاده مي شود. در بيوفيلترهاي از ميكروارگانيسم هاي تثبيت شده روي يك بستر متخلخل، براي كاستن از مقدار آلاينده هاي موجود در يك جريان گازي استفاده مي شود. در اين فيلترها، ميكروارگانيسم ها به دو طريق قرار گرفته اند:

– ميكروارگانيسم ها، يا در داخل يك لايه نازك زيستي (Biofilm) (كه روي سطح آكنه هاي بستر را مي پوشاند) قرار گرفته اند.

– حالت ديگر اين است كه ميكروارگانيسم ها به صورت معلق در فاز آبي پيرامون آكنه ها، رشد مي كنند.

به طور كلي بيوفيلترها داراي دو قسمت اصلي هستند: بيوماس و يك لايه پارچه نازك كه بر روي بيوماس قرار مي گيرد، بيوماس شامل يك بستر فيلتر كننده مانند چمن و علف جارو، پوست درخت، مخلوط پوست درخت و هوموس، خاك اره، فيبرهاي نارگيل و … است كه اين مواد خنثي هستند.

در پرورش قارچ دكمه اي، مرحله شوك دهي با ورود هواي آزاد به داخل سالن غلظت گازكربنيك به حدود ۱۰۰۰ تا۱۵۰۰ ppm و دماي كمپوست از ۲۵ تا ۲۳ كاهش داده مي شود.

هدف از پايين آوردن دما و هوادهي متوقف كردن رشد ميسليوم ها و ايجاد تمايل در ميسليوم براي ورود به فاز زايشياست.

در طول دوره تشكيل اندام باردهي بايد به شرايط محيطي توجه بيشتري شود زيرا فاكتورهاي محيطي كه شامل دما، غلظت دي اكسيد كربن و رطوبت نسبي مي باشد همراه با ميزان مشخص و مناسب جريان هوا داراي تأثير بسيار زيادي بر روي تشكيل ميوه مي باشند.

پرورش دهنده نيز فقط مي تواند تعداد قارچ ها و نحوه پراكنش و منتشر شدن آن ها را كنترل نمايد و اين در صورتي است كه ميزان رشد در بستر مناسب و خوب باشد. در صورتي كه تشكيل ميوه ها زير سطح خاك پوششي صورت پذيرد ميزان تشكيل پرورش دهندگان كمتر خواهد بود زيرا بررسي دهيدراته شدن و تنظيم شرايط محيطي سخت تر مي گردد.

قارچ ­ها در طبيعت به شدت فاسد شدني هستند و بيشتر از چند روز پس از برداشت در شرايط كنترل شده قابل نگه داري نيستند. تغييرات فيزولوژيكي و مورفولوژيكي متعددي بعد از برداشت اتفاق مي ­افتد كه باعث مي ­­شوند قارچ ها براي مصرف مورد پسند نباشند. در ميان واريته هاي گوناگون، قارچ هاي دكمه اي بيشتر از سايرين در جهان كشت و مصرف مي ­شوند و اين نوع قارچ ۴۰% از كل توليدات جهان را به خود اختصاص داده است.